اخبار و اطلاعات نجومی

از به روز ترین وبلاگ ها در زمینه ی نجوم

بازسازی ابرنواختر در آزمایشگاه
ساعت ۸:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱۳   کلمات کلیدی: ابر نواختر ،اخبار

محققان با استفاده از پرتوهای لیزری 60 هزار میلیارد قدرتمندتر از یک اشاره‌گر لیزری، موفق به بازخلق انفجارات ابرنواختری مقیاس‌بندی‌شده در آزمایشگاه شدند.

 آن‌ها این کار را به عنوان شیوه‌ای برای بررسی یکی از پرانرژی‌ترین رخدادهای کیهان صورت دادند.انفجارهای ابرنواختری زمانی که سوخت درون یک ستاره آتش می‌گیرد یا این که هسته‌اش فرو می‌پاشد، نوعی موج شوک را پرتاب می‌کنند که حدود چند سال نوری از فضای اطراف ستاره‌ انفجاری را ظرف چند صد سال جاروب می‌کند.به منظور بررسی آنچه ممکن است عامل بروز اشکال عجیب حین انفجار باشد، تیمی از دانشمندان به رهبری محققان دانشگاه آکسفورد شیوه‌ای را برای مطالعه انفجارات ابرنواختری در آزمایشگاه به جای مشاهده آن‌ها در فضا ارائه داده‌اند. برای بازخلق انفجار ابرنواختری در آزمایشگاه، تیم علمی از تجهیزات لیزر «آزمایشگاه روترفورد اپلتون» شورای تسهیلات علم و فناوری انگلستان استفاده کرد.جنا ماینک، محقق دانشگاه آکسفورد و رهبر ارشد تلاش‌های آزمایشگاهی، گفت: تیم ما با متمرکزکردن سه پرتو لیزر روی یک هدف میله‌ای کربنی که ضخامت آن بزرگتر از تار مو نبود و در یک اتاقک مملو از گاز دارای تراکم پایین کار خود را آغاز کرد. میزان بالای گرمای تولیدشده توسط لیزر که بیش از چند میلیون درجه سانتی‌گراد بود، موجب شد میله، منفجر شده و انفجاری را خلق کند که از میان گاز با تراکم پایین حرکت کند.در این آزمایش‌ها، گاز متراکم یا ابرهای گازی که اطراف یک ستاره در حال انفجار را احاطه می‌کنند، با معرفی یک شبکه پلاستیکی برای مختل‌کردن جبهه شوک شبیه‌سازی شدند. این آزمایش نشان داد زمانی که انفجار از میان این شبکه عبور می‌کند نامنظم و آشفته می‌شود.دانشمندان دریافتند میدان مغناطیسی با حضور این شبکه قوی‌تر از زمانی است که شبکه‌ای در کار نیست. از آنجائیکه میدان‌های مغناطیسی قوی‌تر به معنای تولید کارآمدتر فوتون‌های رادیویی و اشعه ایکس است، نتایج حاصله نشان می‌دهد که ایده گسترش انفجارهای ابرنواختری به شکل ماده بین‌ستاره‌ای به طور منسجم توزیع‌شده، همیشه درست نیست و با مشاهدات و مدلهای عددی موج شوکی که از میان یک واسطه سنگین عبور می‌کند، منطبق است.

 

ISNA


 
فوران عظیم ماده خورشیدی در قاب آیریس
ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱۳   کلمات کلیدی: خورشید ،اخبار

به گزارش StarryNightSky و به نقل از ایسنابارت دو پونیتو، رهبر علمی آیریس (IRIS) در آزمایشگاه فیزیک‌نجومی و خورشیدی لاکهید مارتین در کالیفرنیا، و همکارانش روی نواحی فعالی از خورشید کار می‌کنند و به دنبال مشاهده فوران تاج خورشیدی هستند. بنابراین مشاهده نخستین فوران از این دست توسط آیریس برای آنها بسیار مهیج است.

تصویر ارسالی این سامانه بر ماده‌ای به دمای 30 هزار کلوین (29 هزار و 727 درجه سانتی‌گراد) در قاعده فوران تاج خورشیدی متمرکز است.

طیف‌نگار آیرس می‌تواند نور را به طول موج‌های آن تقسیم کند و چنین تکنیکی به دانشمندان امکان اندازه‌گیری دما، سرعت و تراکم ماده خورشیدی پشت شکاف ایحاد‌شده را می‌دهد. میدان دید تصویر ارسالی پنج برابر عرض زمین و حدود هفت و نیم برابر ارتفاع آن گزارش شده است.

 
 

 
ارسال نخستین خانه به ماه در سال 2015
ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱٢   کلمات کلیدی:

یک هنرمند سوئدی در حال جمع آوری بودجه برای ارسال نخستین خانه به ماه در سال 2015 است.
این خانه ظرف چند دقیقه پس از ورود روی سطح ماه خودمونتاژ می شود.

به گزارش StarryNightSky و به نقل از ایسنا این خانه مینیاتوری توسط «میکائل گنبرگ» اهل سوئد طراحی شده و به یک کلبه سوئدی شباهت دارد که به رنگ قرمز و سفید است.

این خانه با ابعاد سه در دو متر و ارتفاع 2.5 متر به اندازه ای بزرگ است که می تواند یک انسان بالغ را در خود جای دهد. نوعی پارچه مخصوص، یک سازه کربنی را می پوشاند و این خانه پس از پرشدن با گاز، خود را می سازد. این عملیات ساخت و ساز در ماه چند دقیقه به طول می انجامد.

گنبرگ از سال 2003 بر روی پروژه «Moonhouse» با هدف قراردادن یک خانه قرمزرنگ با گوشه های سفید روی ماه کار کرده است. پروژه هنری وی در سال 2010 و به دلیل بحران بودجه متوقف شد اما اکنون با سرمایه سالها تجربه و تلاش چند مهندس فضایی ارشد، 75 درصد آن کامل شده است.

شرکت فناوری فضایی امریکایی Astrobotic که یکی از شرکای ناساست، چالش انتقال این خانه به فضا را بر عهده گرفته است و پرتاب و فرود آن روی ماه را برای ماه اکتبر سال 2015 برنامه ریزی کرده است.

برای تحقق بخشی به خانه موردبحث بالغ بر 15 میلیون دلار لازم است و فقط 3901 دلار آن از طریق منبع یابی جمعیتی جمع آوری شده است. این نخستین خانه روی ماه خواهد بود.

 


 
سلام دوباره به فضاپیمای گمشده پس از 35 سال
ساعت ۳:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱۱   کلمات کلیدی:

اوشگر خورشیدی ISEE-3 که از اوایل دهه 1980 در فضا گم شده بود، توسط گروهی از محققان پیدا شد.کاوشگر خورشیدی ISEE-3 ناسا سال 1978 با هدف بررسی بادهای خورشیدی به فضا پرتاب شد و به عنوان نخستین فضاپیما در یکی از نقاط لاگرانژی - بین زمین و خورشید - مستقر شد؛ پس از کامل کردن مأموریت، در سال 1982 به عنوان نخستین فضاپیما راهی مأموریت ملاقات با دنباله‌دار 21P/Giacobini–Zinner و سپس دنباله‌دار هالی شدبرقراری ارتباط بین مرکز کنترل زمینی و فضاپیما از آن زمان قطع شد و ناسا در سال 1998 بطور رسمی ارسال سیگنال به ISEE-3 را متوقف کرد.گروهی از محققان علوم فضایی در پروژه ISEE-3 Reboot اقدام به رهگیری مسیر حرکت فضاپیما کرده و سرانجام موفق به برقراری ارتباط دو سویه با کاوشگر خورشیدی، پردازش داده‌ها و ارسال دستورات برای انجام عملکردهای خاص شدند.برقراری ارتباط با ISEE-3 از طریق رصدخانه رادیویی آرسیبو (Arecibo) در پورتوریکو انجام شد.طی روزهای آینده محققان قصد دارند سلامت فضاپیما و فناوری‌های مورد نیاز برای روشن کردن مجدد موتورها را برای نزدیک کردن ISEE-3 به مدار نزدیک زمین مورد ارزیابی قرار دهند.درصورت رضایتمندی از سلامت و داده‌ها، این فضاپیما با همکاری محققان رصدخانه آرسیبو آماده انجام مأموریت جدید در اطراف خورشید خواهد شد.


 
ربات‌ها جایگزین فضانوردان در پیاده‌روی‌های فضایی
ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۳/٩   کلمات کلیدی: ایستگاه فضایی بینالمللی ،پیاده روی فضایی ،ربات ها

یک ربات مجهز به چند اندام ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌تواند به پیاده‌روی‌های فضایی خطرناک پایان دهد.به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، پیاده‌روی‌های فضایی یکی از خطرناک‌ترین ماموریت‌های یک فضانورد در ایستگاه بین‌المللی به شمار می‌آیند زیرا تعمیرکردن اجزای کلیدی اغلب نیازمند حضور طولانی مدت در خارج از فضاپیما بوده و لباس فضایی تنها مانع بین فضانورد و تشعشع‌های مرگبار است.اما این موضوع به زودی به گذشته می‌پیوندد زیرا بازوی رباتیک کانادایی ایستگاه فضایی به نام Canadarm2 هم‌اکنون در حال اجرای ماموریت ترمیم خود بدون کمک‌گرفتن از انسان است. یاری‌گر این سامانه، رباتی مجهز به چند اندام به نام «دکستر» Dextre است که حدود یک هفته در حال تعمیر دوربین‌های قدیمی ربات کانادایی بوده است.دکستر دارای بازوهایی است که طول آن‌ها بیش از سه متر بوده و می‌تواند با اتصال به ابزاری قدرتمند مانند انگشت عمل کنند. این ربات و Canadarm2 به همراه یکدیگر سیستم خدمات‌رسانی سیار رباتیک ایستگاه فضایی را تشکیل می‌دهند و این اولین سامانه‌ای است که سرویس خودترمیم‌کنندگی را در فضا انجام می‌دهد.این ربات‌ها از راه دور و توسط دفتر مرکزی آژانس فضایی کانادا در کبک و مرکز کنترل ماموریت ناسا در تگزاس کنترل می‌شوند.دکستر هم‌اکنون در حال انتقال دوربین نصب‌شده روی Canadarm2 به یک پایگاه سیار است تا این دوربین را که کاملا شکسته است، جایگزین کند. این سامانه سپس دوربین جدید یدکی را روی ربات کانادایی نصب‌ خواهد کرد. با این که این فعالیت، نخستین مسئولیت تعمیر رباتیک از این دست است، ماتیو کارون، ناظر کنترل ماموریت در ایستگاه فضایی کانادا، مدعی است این عملیات آخرین نخواهد بود.استفاده از سیستم‌های Canadarm2 و «دکستر» تعداد کلی پیاده‌روی‌های فضایی را کاهش می‌دهد. این پیاده‌روی‌ها بسیار پیچیده بوده و منابع زیادی را می‌طلبد. با این حال، گفته می‌شود دکستر دارای نقاط ضعف خاص خودش است که باید رفع شوند.


 
تصویربرداری مستقیم از سیاره فراخورشیدی غول‌پیکر با نور مادون قرمز
ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۳/٩   کلمات کلیدی: سیارات

منجمان دانشگاه مونترال با استفاده از یک دوربین مادون قرمز، سیاره‌ فراخورشیدی غول‌پیکری به نام GU Psc b را کشف و از آن به طور مستقیم تصویربرداری کرده‌اند.

 

 این سیاره دارای جرمی معادل 10 برابر مشتری بوده و حول ستاره‌ای در فاصله 2000 برابر فاصله زمین و خورشید می‌چرخد. 

این کشف نادر به دانشمندان امکان بررسی سیارات فراخورشیدی را در مکان‌هایی می‌دهد که حتی تصورش را هم نمی‌کردند. 

مطالعات کنونی پیش‌بینی کرده‌اند که بخش اعظمی از سیارات فراخورشیدی در فاصله بیش‌ از 100 واحد نجومی حول ستاره‌شان مدارگردی می‌کنند. یک واحد نجومی صد برابر فاصله بین زمین و خورشید است. بنابراین در جستجویشان برای کشف سیارات فراخورشیدی، منجمان اکثرا بر این محدوده تمرکز کرده‌اند. آن‌ها سیارات جدید را به صورت غیرمستقیم و با مشاهده چگونگی اثرگذاری‌شان بر میدان گرانشی ستاره میزبانشان کشف می‌کردند. 

دانشمندان همچنین بسیار به ندرت از این سیارات با نور مادون قرمز تصویربرداری می‌کردند و در این میان، از عدسی‌های سازگار بهره می‌بردند. 

تیم تحقیقاتی با رویکردی جدید به شکار سیارات دوردست پرداخته و با استفاده از یک دوربین مادون قرمز تلاش کرده‌ است بدون استفاده از عدسی سازگار و با بررسی ناحیه فراتر از محدوده 100 واحد نجومی، سیاره جدید را به صورت مستقیم کشف کند. به منظور انجام این کار، منجمان به الگوهای امواج مادون‌قرمزی متکی بودند که سیارات را از کهکشان‌ها و دیگر اجرام کیهانی متمایز می‌کند. 

پس از بررسی ده‌ها ستاره به این شیوه، آن‌ها در نهایت GU Psc b را کشف کردند. این سیاره 155 سال نوری از منظومه شمسی فاصله دارد و در صورت فلکی «ماهی» واقع شده است. 

جزئیات جرم کیهانی جدید در Astrophysical قابل‌مشاهده است.


 
پرونده سیارات بیگانه کشف شده 2013
ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٩   کلمات کلیدی: اخبار ،سیارات

در سال 2013 میلادی سیارات فراخورشیدی متعددی با ویژگی‌های مشابه زمین یا ابرزمین‌های پرجرم شناسایی شدند؛ در ماه‌های پایانی این سال و بر اساس جدیدترین داده‌های نجومی، تعداد سیارات فراخورشیدی از مرز 1000 سیاره عبور کرد.

 

داده‌های جدید تلسکوپ فضایی کپلر نشان می‌دهد، حدود 17 درصد از ستارگان کهکشان راه‌شیری در مدار خود دارای سیارات بیگانه‌ای شبه‌زمین هستند؛ راه‌شیری میزبان دست کم 100 میلیارد ستاره است و از هر شش ستاره، یک ستاره میزبان سیارات بیگانه شبیه زمین است.

 

در این گزارش مهمترین سیارات بیگانه فراخورشیدی که طی سال 2013 شناسایی شدند را مرور می‌کنیم.

 

ژانویه 2013

 

شبیه‌ترین سیاره به زمین تاکنون

 

اخترشناسان ناسا مدعی کشف شبیه‌ترین سیاره به زمین و بهترین نامزد میزبانی حیات توسط تلسکوپ فضایی کپلر شدند.

 

سیاره شبه زمین KOI 172.2 با قطری 1.5 برابر زمین در منطقه قابل سکونت ستاره میزبان واقع شده که به معنای احتمال وجود آب به شکل مایع و داشتن گرانشی شبیه زمین است؛ طول یکسال در این سیاره 242 روز است.

 

کشف 42 سیاره بیگانه توسط منجمان آماتور

 

گروهی از منجمان آماتور با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی کپلر موفق به کشف 42 سیاره فراخورشیدی شامل 15 سیاره با قابلیت بالقوه سکونت و یک سیاره بزرگ در ابعاد سیاره مشتری به نام PH2b شدند.

 

کوچکترین سیاره فراخورشیدی

 

اخترشناسان موفق به شناسایی یک سیاره کوچک در ورای منظومه شمسی شدند که کوچکترین نمونه در میان بیش از 800 سیاره فراخورشیدی کشف‌شده محسوب می‌شود.

 

سیاره کپلر-37b یکی از سه سیاره حاضر در مدار یک ستاره زرد رنگ مشابه خورشید است که در صورت‌فلکی بربط در فاصله 210 سال نوری از زمین واقع شده است.

 

فوریه 2013

 

سیاره نوزاد در رحم ستاره‌ای

 

با بررسی هزاران تصویر نزدیک مادون‌قرمز، اخترشناسان موفق به کشف سیاره در حال شکل‌گیری در اطراف یک ستاره بسیار جوان شدند.

 

سیاره نوزاد درون یک دیسک گازی در اطراف ستاره جوان HD100564 رصد شد؛ این ستاره در فاصله 335 سال نوری و در صورت فلکی مگس واقع شده است.

 

ژوئن 2013

 

کشف مستقیم سیاره بیگانه در فاصله 300 سال نوری

 

توپ غول‌پیکر گازی HD 95086 b در اطراف یک ستاره جوان در فاصله 300 سال نوری از زمین کشف شد؛ این سیاره پنج برابر بزرگتر از سیاره مشتری به طور مستقیم توسط رصدخانه جنوب اروپا مشاهده شد.

 

سیاره فراخورشیدی اینشتین

 

اخترشناسان برای نخستین بار با استفاده از نظریه نسبیت خاص «آلبرت اینشتین» موفق به کشف یک سیاره فراخورشیدی شده‌اند.

 

سیاره کپلر-76b با نام مستعار سیاره اینشتین، 25 درصد بزرگتر از مشتری است و در طبقه ابرمشتری داغ (hot Jupiters) جای می‌گیرد.

 

دو ریز نپتون در یک خوشه ستاره‌ای

 

اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی کپلر موفق به شناسایی دو سیاره بیگانه کمی کوچکتر از نپتون در محیط خشن خوشه ستاره‌ای باستانی NGC6811 در فاصله 3300 سال نوری با زمین شدند.

 

سیارات کپلر-66b و کپلر-67b کوچکتر از نپتون و بزرگتر از زمین هستند که در مدار ستارگان شبه خورشید در حال چرخش هستند.

 

اوت 2013

 

کم‌جرمترین سیاره فراخورشیدی

 

با استفاده از داده‌های مادون‌قرمز تلسکوپ سوبارو، اخترشناسان موفق به کشف کم‌جرمترین سیاره فراخورشیدی در اطراف یک ستاره شبیه خورشید شدند.

 

فاصله سیاره GJ 504b با ستاره میزبان بیش از 43 برابر میانگین مسافت بین زمین و خورشید بوده و وزن آن حدود چهار برابر جرم سیاره مشتری است.

 

اکتبر 2013

 

سیاره‌ای شش برابر زمین با جوی مملو از آب

 

یک سیاره غیرطبیعی شش برابر زمین که در فاصله 40 سال نوری خارج از منظومه شمسی واقع شده است، با وجود جو غنی از آب، بدلیل دمای بسیار بالا قابل سکونت نیست.

 

سیاره Gliese 1214 b در فاصله 40 سال نوری از منظومه شمسی در صورت‌فلکی مارافسای قرار داشته و در اطراف ستاره‌ای سردتر از خورشید در حال چرخش است.

 

سیاره‌ غول‌پیکر 2500 برابر زمین

 

اخترشناسان موفق به کشف سیاره‌ MOA-2011-BLG-322 شدند که اندازه آن 2500 برابر زمین و هشت برابر مشتری است.

 

این سیاره غول پیکر در مدار ستاره‌ای در فاصله 25 هزار سال نوری از زمین در حال چرخش است.

 

سیاره‌ آواره‌ای فاقد ستاره میزبان

 

سیاره شناور آزاد PSO J318.5-22 در مدار هیچ ستاره میزبانی در حال چرخش نیست؛ این سیاره در فاصله 80 سال نوری از زمین قرار گرفته و جرم آن شش برابر سیاره مشتری است.

 

سیاراتی با کوتاهترین مدار شناخته‌شده

 

اخترشناسان موفق به کشف شش کاندیدای جدید سیاره‌ای شدند که فاصله آنها با ستاره میزبان بقدری کم است که تقریبا در دوره‌های کمتر از 12 ساعت بدور ستاره در حال گردش هستند.

 

نوامبر 2013

 

دوقلوی داغ زمین در ورای منظومه شمسی

 

اخترشناسان برای نخستین بار موفق به کشف سیاره‌ای در ورای منظومه شمسی شدند که از لحاظ اندازه مشابه زمین بوده و دارای مقادیر یکسان آهن و سنگ است.

 

سیاره کپلر-78b در اطراف ستاره‌ای کوچکتر از خورشید در حال چرخش بوده و در صورت‌فلکی ماکیان در فاصله 400 سال نوری قرار دارد.

ایسنا


 
کشف سردترین نقطه کیهان
ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۸/٤   کلمات کلیدی: سحابی ها ،اخبار

 

 

دانشمندان دریافتند سحابی Boomerang سردترین جرم شناخته‌شده در کیهان است.

 

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این سحابی در واقع، سردتر از پس‌فروزش ضعیف بیگ‌بنگ است که دمای پس‌زمینه طبیعی فضا به شمار می‌آید.

 

منجمان با استفاده از آرایه آلاما این شیء را با هدف آگاهی بیشتر از ویژگی‌های انجمادی آن و همچنین تعیین شکل واقعی‌اش بررسی کردند. این سحابی دارای ظاهری عجیب و روح‌مانند است.

 

این سحابی در تلسکوپ‌های زمین‌محور کج به نظر می‌رسید و مشاهدات بعدی توسط تلسکوپ فضایی هابل نیز یک ساختار پاپیون-کراوات مانند را برای آن گزارش کرد.

 

داده‌های جدید آلاما نشان می‌دهد تصویر هابل فقط بخشی از ماجرا را نقل می‌کند و گوشه‌های دوقلوی مشاهده‌شده در این تصویر شاید حقه نوری در طول‌موج‌های مرئی باشد.

 

به گفته راگوندرا ساهایی، محقق و دانشمند لابراتوار پیشرانش جت ناسا واقع در کالیفرنیا، این شیء فوق‌سرد بی‌نهایت فریب‌دهنده است و آنچه از زمین مانند گوشه دوگانه یا شکل «بومرنگ» به نظر می‌رسد، در واقع، ساختاری بسیار وسیع‌تر است که به سرعت در هوا بسط می‌یابد.

 

سحابی «بومرنگ» پنج‌ هزار سال نوری از صور فلکی قنطروس فاصله دارد و نمونه نسبتا جوانی از یک سحابی سیاره‌ای به شمار می‌آید.

 

سحابی‌های سیاره‌ای بر خلاف نامشان، فازهای پایان زندگی ستارگانی مانند خورشید هستند که لایه‌های خارجی‌ترشان به سمت بیرون تمایل دارد و آنچه در مرکزشان باقی می‌ماند، ستارگان کوتوله سفیدی هستند، که تشعشع فوق‌بنفش شدیدی را ایجاد می‌کنند.

 

این تشعشع موجب می‌شود گاز سحابی بدرخشد و نور را در رنگ‌های درخشان از خود ساطع کند.

 

«بومرنگ» یک سحابی ماقبل‌سیاره‌ای و نماینده مرحله‌ای است که در آن عمر ستاره ماقبل فاز سحابی سیاره‌ای است.

 

در این فاز ستاره‌ مرکزی هنوز به اندازه کافی برای ساطع‌کردن تشعشع مافوق‌بنفش اولیه و با هدف تولید درخشش داغ نیست. در چنین مرحله‌ای سحابی توسط نور ستاره‌ای منعکس‌شده از گردهای غبارهای آن مشاهده می‌شود.

 

بررسی‌ها نشان می‌دهد جریان گاز از این ستاره خاص به سرعت در حال گسترش است و طی این فرایند خود را سرد می‌کند.

 

محققان توانستند دمای گاز را در این سحابی با استفاده رصد چگونگی جذب تشعشع پس‌ز‌مینه میکروموج کیهانی اندازه‌گیری کنند. این تشعشع دارای دمای بسیار منسجم 2.8 درجه کلوین است.

 

این منجمان توانستند ساختاری را که در تصویر هابل مشاهده می‌شود، فقط در نواحی درونی‌تر سحابی کشف کنند. افزون بر این، آن‌ها ابر طولانی‌تری از گاز سرد را در اطراف این جرم کیهانی کشف کردند.

 

دانشمندان همچنین مسیر متراکمی از دانه‌های غبار به اندازه میلی‌متری احاطه‌کننده ستاره را کشف کردند که توضیح می‌دهد چرا این ابر بیرونی‌تر دارای شکلی مانند شیشه‌ساعت در نور مرئی است.

 

دانه‌های غبار نقابی را تشکیل داده‌اند که بخشی از ستاره مرکزی را می‌پوشاند و به نور آن‌ امکان نفوذکردن (فقط در مسیرهای باریک و مخالف) را به درون ابر می‌دهد و ظاهر شیشه‌ ساعت‌مانند آن را نیز خلق می‌کنند.

 

این موضوع امکان درک چگونگی مرگ ستارگان و تبدیل‌شدن به سحابی‌های سیاره‌ای را فراهم می‌کند.

 

علاوه بر این، با استفاده از آلاما، دانشمندان توانستند حقایق جدیدی را در خصوص مرگ ستاره‌ای خورشیدمانند دریافتند.

 

تحقیق جدید همچنین نشان داد حاشیه‌های بیرونی‌تر سحابی در حال گرم‌شدن هستند؛ گرچه آن‌ها اندکی سردتر از پس‌زمینه میکروموج کیهانی هستند.

 

این فرایند گرم‌شدن می‌تواند به دلیل اثر فتوالکترکی باشد؛ اثری که نخستین بار توسط انشتین ارائه شد و بر اساس آن، نور توسط ماده‌ جامد جذب می‌شود و سپس الکترون‌ها را بازمنتشر می‌کند.


 
← صفحه بعد